23 Eylül 2012

sakın...

Çoğu sabah böyle oluyor. Güzel bir güne uyandığını sanıyor, güneşe bakıp içini mavi gökyüzüyle dolduruyorsun doldurmasına ya birden herşey kana bulanıyor. Duramıyorsun açıyorsun gazeteleri. Babalarının ardından ağlayan çocuklar, eşinin tabutuna sarılmış gencecik kadınlara bakıyorsun. Bir de bebekler var ki o en fenası. Hiçbir şeyden habersiz tatlı tatlı gülümsüyorlar. Babanın ne demek olduğunu bilemeyecek kadar küçükler. İşte bu yüzden bundan sonraki hayatlarında hep eksikliğini duyacakları o adamın fotoğrafıyla yetinmeye çalışacak ve insanın babası olmasının nasıl birşey olduğu üzerine kafa patlatacaklar. Sokaklarda babasının elini tutmuş çocuklara bakıp iç geçirecekler mesela. Komşu çocuğunun "baaak bunu babam aldı bana" diye gösterdiği oyuncağı parçalayıp üzerinde tepinmek isteyecekler ya da. 

Bunlardan ne zaman birine söz etsen aynı cevapları alacağını bildiğinden susuyorsun. İçine atıyorsun öfkeni, isyanını. Ama patlayacaksın birgün. Bunu da biliyorsun. Kendi zehrin seni boğacak. Eli kolu bağlı olanın nefreti taşacak gözlerinden. Tek tek ölürken hiç tanımadığın bilmediğin adamlar kendi kardeşin ölmüş gibi yas tutmanın acısı hergün içine derin derin oyuklar açacak. Zaten ne farkı var ki o adamın senin kardeşinden. Birlikte büyümediniz, anneniz babanız ayrı diye mi onu bir gazete haberinden başka birşey olarak görememek. Öyle değil işte. O senin insan kardeşin.. Her ölü senin kaybın. Her cenaze senin yasın. 

İşte böyle yaşayıp gideceksin."Ne zaman bitecek bu?" diye umutsuz bir soru soracaksın ve kimse bunun cevabını bilemeyecek. Gitgide umutsuz biri olup çıkacaksın. Ama asla alışmayacaksın. "Bugün de biri gitti" demeyeceksin omuz silkerek. Deme de zaten. Çünkü eğer omuz silkip geçersen, sen de onlarla birlikte toprağa gömmüş olacaksın insanlığını. Sakın alışma, sakın normalleştirme bunu. Kör olma. Sakın. 

Fotoğraf:  haber.e-kolay

4 yorum:

  1. Bir köşede sessizce çığlıklar atmaktan başka bir şey gelmiyor elimizden.........

    YanıtlaSil
  2. Merhabalar,

    "Sakın" başlıklı yazınız ile birlikte onu destekleyen fotoğrafa bakınca blog sayfanıza geldim ve okudum bu duyarlı yazınızı bir solukta. Evet, ne kadar doğru kaleme almışınız gerçekleri, birçoğumuz şehitlerimizle birlikte insanlığımızı da gömüyoruz topraklara. Malesef, acımasız eli kanlı terör eylemleri sonucu bir bir kaybettiğimiz vatan evlatlarımızla ilgili haberlere karşı kör olduk, sağırlaştık ve artık normalleştirdik bu terör olaylarını. Çünkü iktidar böyle olmamızı istiyor ve bu iktidara oy verenler de onların sözünü tutuyor. Yazıklar olsun!..

    Selam ve dualarımla.

    YanıtlaSil
  3. daha da acı olanı o babayı öldürmüş katilin daha silahı sırtındayken milletvekilin ona sarılması. TİKSİNİYORUM

    YanıtlaSil
  4. Çok güzel bir yazı, umarım kendine gelip; insan olduklarını hatırlarlar. Duyarsız olmak çok kötü, şimdi aslında birlik olma zamanı ...

    YanıtlaSil