19 Kasım 2009

YOLDA


Kafamın içinde huysuz atlar koşturup duruyor. Huyları biraz bana da bulaşmış olsa gerek ki ben de huysuzum bu aralar. Her şeye kızıyorum. Herkesi şaşırtıyorum. Bunca sakin bir suyun böyle dalgalanıyor olmasına kimse anlam veremiyor. Suyun kendisi bile...

Biliyorum sebebini. İçimdeki o gölge uzuyor bu aralar. Öyle uzuyor ki benden daha büyük şimdilerde. Tüm dikkatim o gölge üzerinde. İnsan kendi aksini görmekten neden bu kadar korkuyor? Hele de böylesi karanlıksa böylesi gel geçse daha da çok sanki... İstiyorum ki aklım karanlığa gömülsün de o gölge yitip gitsin gözlerimin önünden. Çünkü hiç yüzleşmeye halim yok. Hele hesaplaşmaya, eğriyi doğruyu bulmaya, kendimle tartışmaya hiç mi hiç halim yok. "Neyse ne" demek ve bırakmak istiyorum kendimi buralarda bir yerde. Öyle devam etmek istiyorum yola. Bir hiç olarak. Hiç olmanın keyfini sürerek. Geçmiş ve gelecekten yoksun, bağımlılıklardan, korkulardan arınmış olarak yürümek, yolda karşıma ne çıkarsa çıksın kafamı hep dik tutmak ve bir kahramanın deli cesaretini giyinip kuşanıp öyle düşmek istiyorum yola. Ve sonra aklın yarattığı canavarlardan kaçmak yerine onları hiçe sayarak geçip gitmek istiyorum yanlarından. Güneşli günlere delice sevinmeden ve fırtınadan tedirgin olmadan öylesine ama öylesine yürümek istiyorum bu yolda. Başlangıcı ve sonu hiç ama hiç umursamadan. Biliyorum çok fazla şey istiyorum...

Fotoğraf: Life

4 yorum:

  1. biliyorsun değil mi kedi, işte tam da böyle zamanlarda endişe geziyor dört bir yanında, inadına, inadına...

    YanıtlaSil
  2. Öyle yasamanin sirrini bulursan banada anlatirmisin kedicim..

    YanıtlaSil
  3. Sevgili kedi, çoğu kez içine düştüğümüz hallerden birisidir bu hal, ama tıpkı Evren'in dediği gibi, üzerimize zar gibi yapışmış endişe ve kaygıdan bir türlü uzak olamayız...

    Ben zaman zaman yüreğimi havalandırıyorum, kanat takıp uçuyorum...en çok da uçmalarıma müziğin o gizemli senfonileri takılıyor! O zaman hiç bir gölge peşime düşmüyor...

    Ama bazen işte:) düşe-kalka-gölgelerle boğuşa boğuşa, karanlıktan, aydınlığa yol ala ala, yuvarlanıp gidiyorum :)

    Sanırım hayatın sırrı, yaşamın içinde saklı!

    YanıtlaSil
  4. EVREN: Hem de nasıl...

    BELGİN: Bulmak imkansız galiba...

    ESMİR: Bu endişe üzerimize yapışıp kalmış bu doğru. Nasıl derimizi yüzemiyorsak ondan da kurtulamıyoruz.

    YanıtlaSil