işte bütün bunlar yüzünden sevgilim

Sen bir balık gibi kayıp ellerimden, bilmediğim okyanuslarda yitmediğin zaman ikimiz aynı göğe bakıyor oluyoruz. İkimizin de gözlerinde denizin değil göğün mavisi çakıp duruyor. Ve sen bana öyle baktığın zaman, hani gözlerinin içinde kahverengi bir ormanla, ben orada geçmiş ve gelecek tüm hayatımın renklerini görüyorum. Bir orman içinde iki sakin ağaç gibi oluyoruz seninle. Ellerinden yapraklar dökülüyor toprağıma ve ben ancak o yapraklardan besleniyorum.

Sen, gök içine kapanıp gri bir sessizliğe büründüğü zaman kendi kabuğun içinde kaybolmadığında, havanın içinde titreşip duran notaları tek tek içimize çekiyoruz. O notalarla "biz ikimiz" oluyoruz. Ve sen benimle böyle konuştuğun zaman yaşam ve ölüm zerre kadar umurumda olmuyor. Tanrı'nın bir armağanı gibi dururken sen karşımda inan bana ikisini de düşünecek ne halim ne vaktim oluyor.

Ben işte bütün bunlar yüzünden sevgilim, yani ancak sen olduğunda ormanı görebildiğimden, zamanın müziğini duyabildiğimden ve ancak seninle ben olabildiğimden seni seviyorum. Ölümle yaşam arasında ancak seninle böyle sakin durabildiğim için, bütün bu saçmalıklara bir tek seninle anlam katabildiğim için seviyorum seni.

Bilmem anlatabiliyor muyum?

Fotoğraf: Life